Kerkgeschiedenis

Tweede Vaticaans Concilie

Het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965), ook bekend als Vaticanum II, was een oecumenisch concilie bijeengeroepen door paus Johannes XXIII met als doel de Rooms-Katholieke Kerk te vernieuwen en haar relatie met de moderne wereld te herijken. Het was het meest ingrijpende concilie sinds het Concilie van Trente in de 16e eeuw. De veranderingen waren verstrekkend. De liturgie werd hervormd: de mis mocht voortaan in de landstaal worden gevierd in plaats van uitsluitend in het Latijn. Het altaar werd naar het volk gekeerd, zodat de priester de gelovigen aankijkt. De actieve deelname van leken aan de eredienst werd aangemoedigd. Het concilie opende de deur naar de oecumene: andere christelijke kerken werden niet langer als 'ketters' bestempeld maar als 'gescheiden broeders'. De verklaring Nostra Aetate erkende positieve elementen in andere godsdiensten en veroordeelde het antisemitisme. De godsdienstvrijheid werd als mensenrecht bevestigd. In Nederland werd het concilie met groot enthousiasme ontvangen. Het Nederlands Pastoraal Concilie (1966-1970) ging nog verder dan Vaticanum II en pleitte voor vergaande hervormingen, wat leidde tot spanningen met Rome. De progressieve Nederlandse kerkprovincie kreeg de bijnaam 'het Hollands experiment'. De invloed van het Tweede Vaticaans Concilie is nog altijd voelbaar in de dagelijkse praktijk van katholieke parochies wereldwijd, van de taal van de mis tot de dialoog met andere religies.

Advertentie