Concilie van Trente
Het Concilie van Trente (1545-1563) was de belangrijkste kerkvergadering van de Rooms-Katholieke Kerk als antwoord op de protestantse Reformatie. Het concilie, gehouden in het Noord-Italiaanse Trente (Trento), duurde achttien jaar en wordt beschouwd als het begin van de Contrareformatie of Katholieke Reformatie. Het concilie had twee doelen: het weerleggen van protestantse leerstellingen en het doorvoeren van interne hervormingen. Theologisch bevestigde het concilie dat naast de Bijbel ook de kerkelijke traditie gezaghebbend is, dat er zeven sacramenten zijn, dat de transsubstantiatie (de werkelijke aanwezigheid van Christus in brood en wijn) de juiste leer is, en dat goede werken naast het geloof noodzakelijk zijn voor de verlossing. Op praktisch gebied pakte het concilie misstanden aan die de reformatoren hadden bekritiseerd: de handel in aflaten werd beperkt, de opleiding van priesters verbeterd (door de instelling van seminaries), het misbruik van kerkelijke ambten tegengegaan en de plicht tot het verblijf van bisschoppen in hun bisdom bevestigd. Het concilie had grote gevolgen voor de Nederlanden. De Contrareformatie versterkte het katholicisme in het zuiden (het huidige Belgie en Noord-Brabant/Limburg), terwijl het noorden zich verder van Rome afkeerde. De jezuieten, een orde die sterk verbonden was met de Contrareformatie, speelden een sleutelrol in het katholieke onderwijs en de missionering.
Advertentie