Wat is een gereformeerde kerk?

Gereformeerde kerken staan in de traditie van de Reformatie van de 16e eeuw, met name in de lijn van de Franse theoloog Johannes Calvijn (1509-1564). Het woord 'gereformeerd' betekent letterlijk 'hervormd' of 'terug naar de oorspronkelijke vorm'. In Nederland heeft de gereformeerde traditie diepe historische wortels. De Nederduitse Gereformeerde Kerk was na de Reformatie eeuwenlang de dominante kerk. In de 19e eeuw ontstonden door kerkscheuringen (de Afscheiding van 1834 en de Doleantie van 1886) diverse gereformeerde kerkverbanden. Vandaag de dag zijn er in Nederland meerdere gereformeerde denominaties. De Gereformeerde Kerken in Nederland (synodaal) zijn in 2004 opgegaan in de PKN. Zelfstandig gebleven zijn onder meer de Christelijke Gereformeerde Kerken (CGK), de Gereformeerde Gemeenten (GG), de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) en de voortgezette Gereformeerde Kerken. Kenmerken van gereformeerde kerken zijn de nadruk op Gods soevereiniteit, de uitverkiezing, het gezag van de Bijbel en de belijdenisgeschriften (Heidelbergse Catechismus, Nederlandse Geloofsbelijdenis, Dordtse Leerregels). De eredienst is doorgaans sober en Woord-gericht, met psalmgezang en een uitgebreide preek. De gereformeerde traditie heeft een sterke nadruk op onderwijs en catechese. Veel gereformeerde gemeenschappen hebben eigen scholen, kranten en maatschappelijke organisaties opgericht. In de 'bijbelgordel' van Zeeland tot de Veluwe en Overijssel zijn gereformeerde kerken nog steeds sterk vertegenwoordigd.