Wat is een baptistengemeente?

Een baptistengemeente is een protestantse kerk die de volwassendoop (geloofsdoop) centraal stelt. Het woord 'baptist' komt van het Griekse 'baptizein', wat 'onderdompelen' betekent. Baptisten geloven dat de doop een bewuste keuze moet zijn en daarom alleen aan gelovigen die hun geloof belijden wordt bediend, niet aan baby's. De baptistenbeweging ontstond in de vroege 17e eeuw in Engeland en Nederland. Een groep Engelse dissidenten die in Amsterdam verbleef, vormde rond 1609 de eerste baptistengemeente. Vanuit Engeland verspreidde de beweging zich naar Noord-Amerika, waar baptisten uitgroeiden tot een van de grootste protestantse stromingen. In Nederland is de Unie van Baptistengemeenten het belangrijkste verband, met ruim 80 gemeenten en circa 12.000 leden. Baptistengemeenten kenmerken zich door een congregationalistische kerkstructuur: elke plaatselijke gemeente is autonoom en neemt zelf beslissingen over beleid, voorganger en financien. De eredienst in een baptistengemeente is doorgaans toegankelijk en informeel. Er wordt veel gezongen, er is ruimte voor persoonlijk gebed en de preek neemt een centrale plaats in. De Bijbel wordt beschouwd als het hoogste gezag in geloof en leven. Baptisten hebben historisch een belangrijke rol gespeeld in de strijd voor godsdienstvrijheid en scheiding van kerk en staat. Dit principe van gewetensvrijheid is tot op heden een kernwaarde van de beweging.