Migrantenkerken in Nederland

Een van de meest dynamische ontwikkelingen in het Nederlandse kerkelijke landschap is de groei van migrantenkerken. Terwijl veel traditionele kerken krimpen, groeien kerken van migranten juist, met name in grote steden. Migrantenkerken zijn gemeenschappen van christenen met een niet-Nederlandse achtergrond. De grootste groepen komen uit Ghana, Nigeria, Suriname, de Nederlandse Antillen, Eritrea, Ethiopie, China, Korea en diverse Latijns-Amerikaanse landen. Sommige gemeenschappen houden diensten in hun eigen taal, andere in het Nederlands of Engels. De theologische orientatie is divers maar overwegend evangelisch of pinkster-charismatisch. De erediensten zijn vaak expressief, met uitbundige muziek, dans, langdurig gebed en dynamische preken. Diensten kunnen twee tot vier uur duren. De nadruk op gemeenschap is sterk: de kerk fungeert als sociaal vangnet, netwerk en cultureel ankerpunt. In Amsterdam alleen al zijn naar schatting meer dan 700 migrantenkerken actief. Rotterdam, Den Haag en Utrecht kennen vergelijkbare aantallen. Veel van deze kerken vergaderen in gehuurde zalen, voormalige kantoorpanden of andere onconventionele locaties. De relatie met de gevestigde Nederlandse kerken is wisselend. Er zijn succesvolle samenwerkingen en gezamenlijke vieringen, maar ook culturele en theologische kloven. De Raad van Kerken en organisaties als SKIN (Samen Kerk in Nederland) bevorderen de dialoog. Voor de toekomst van het christendom in Nederland zijn migrantenkerken van groot belang. Ze brengen vitaliteit, diversiteit en een mondiaal perspectief.