Verschil tussen evangelisch en pinkster
Evangelische kerken en pinkstergemeenten lijken op het eerste gezicht sterk op elkaar: beide leggen nadruk op persoonlijk geloof, de Bijbel als hoogste gezag, bekering en een levende relatie met God. Toch zijn er wezenlijke verschillen. Het belangrijkste verschil betreft de rol van de Heilige Geest. Pinkstergemeenten geloven dat de 'geestesgaven' uit het Bijbelboek Handelingen — zoals spreken in tongen (glossolalie), profetie en genezing — ook vandaag nog actief zijn en in de eredienst beoefend moeten worden. Evangelische kerken geloven ook in de Heilige Geest, maar zijn terughoudender over spectaculaire gaven. Sommige evangelische theologen menen dat deze gaven beperkt waren tot de apostolische tijd. In de praktijk uit dit zich in de eredienst. Een pinksterdienst is doorgaans expressiever: handen omhoog, hardop bidden, spreken in tongen en soms gebedsgenezing. Een evangelische dienst kan ook levendig zijn met moderne worship, maar is vaak iets gestructureerder. De 'doop in de Heilige Geest' is een kernervaring in de pinkstertraditie: een moment na de bekering en waterdoop waarop de gelovige vervuld wordt met de Geest, vaak vergezeld van het spreken in tongen. In de evangelische traditie wordt de vervulling met de Geest niet als apart moment gezien. Er is ook overlap: de charismatische beweging binnen evangelische kerken heeft elementen van de pinkstertraditie overgenomen. De grenzen zijn daardoor niet altijd scherp. In Nederland zijn veel gemeenten te typeren als 'evangelisch-charismatisch', een mengvorm van beide tradities.
Advertentie